İnsan bazen ne yaşadığını değil,
neden hep benzer yerlerde sıkıştığını merak eder.
Tekrarlayan ilişki döngüleri, benzer duygular ve içsel çatışmalar…
Bu tekrarlar çoğu zaman bilinçdışının kendini ifade etme biçimidir.

Psikoterapi, bu dili duymaya alan açar.
Analitik (Jungiyen) ve psikodinamik bir çerçevede yürüyen terapi süreci,
bireyin iç dünyasını, ilişkisel örüntülerini ve yaşamındaki anlam arayışını görünür kılar.
Rüyalar, duygulanımlar ve tekrar eden temalar,
kişinin kendi öyküsünü yeniden kurabilmesi için işaretler sunar.

Terapi, “düzeltmekten” çok anlamaya;
hızlı çözümlerden çok derinleşmeye alan açtığında,
dönüşüm mümkün olur.